Nopamart 的个人资料yuikoh照片日志列表更多 工具 帮助

日志


10月14日

ไปค่ายอาสามาแหละ

131020073701310200737113102007372131020073731310200737413102007376131020073771310200737813102007379131020073801310200738213102007383131020073841310200738513102007386131020073871310200738813102007389131020073901310200739113102007395131020073971310200739813102007400131020074021310200740413102007406131020074071310200740813102007410131020074111310200741313102007415131020074161310200741713102007418131020074201310200742113102007424ก็เนื่องด้วย yuikoh ไปค่ายอาสาที่ รร ตชด ตะโกปิดทอง ราชบุรีมา
ถ้าให้เล่านะเยอะมากมายเล่าไม่หมดหรอก เอาเป็นว่าyuikohจะสรุปคร่าวๆๆให้ละกันนะ
ไปค่ายอาสามา ได้ไรมาเยอะแยะมากมาย ดีใจจังที่ได้มีโอกาสได้ไป
 
ได้ทัศนคติดีๆกลับมา  ได้ทำไรที่ไม่เคยทำ ทำให้yuikohขยันขึ้นนิดๆๆ
 เหนได้จากเมื่อเช้าพับผ้าห่มเก็บ  ก็เมื่อก่อนแค่เอาผ้ามาคลุมเตียงไว้ ก็มองไม่เห็นและว่าผ้าห่มพับ
 
ต่อจากนี้yuikoh จะเป็นคนใหม่ จะทำทุกอย่างให้ดีกว่านี้  จะขยันกว่านี้และหละ 
เออๆ  ลืมบอกไป  แม่งมีเรื่องตลกกว่านั้น  ตอนเทอมที่แล้วดูคอนเสิร์ต ที่อาคารเทพ  มีคนมาทักผิด คือพี่โยธาปีสาม
พอไปค่าย เห็นเค้าบอกจะมีพวกพี่โยธามาทีหลัง เราก็พูดเล่นๆว่า ถ้าเป็นพี่ที่มาทักผิด จะไปทักและ ปรากฏว่า เฮ้ยไม่ใช่นี่หว่า
แต่พอวันที่4 ก็มีลุง(พี่โก้)  มาถามเราว่าเคยเจอกันมั้ย  เราก็เลยบอกว่า ไม่นะ  พี่แกหก็บอกว่า ตอนไปดูคอนเสิร์ตไง
เราก็นึกไม่ออก  ก็คนที่มาทักผิดไง   ฮ่าๆๆ ไมลุงแก่ขึ้นจำไม่ได้เลย  งงเลย ดันเจอกันเฉย พี่เค้าก็ยังจำได้ ไม่ให้จำได้ๆไง
ก็ดันเข้าไปในกล้องพี่ยอด พี่เค้าจะถ่ายวีเจจ๋าเฟ้ย  ฮ่าๆๆตลกดีเนอะ   อย่างน้อยภาพลักษณ์ของเด็กโยธาก็เปลี่ยนไป
ไมพี่พวกนี้ไม่เหมือนโยธาที่เรารู้จัก  ก็เห็นมั้ยหละ ว่าปลาตายตัวเดียวเน่าทั้งภาค  เอาหละ อย่ามองใครเพียงภายนอก
และอย่าเหมารวมคนอื่นไม่ดีตามไปด้วย  
 
 
 
เอาหละ... พอและ เดี๋ยวนี้ชักขี้เกรียจเขียน   เดี๋ยวมาเล่าใหม่ละกัน 
 
 
ป.ล.  ขอบคุณ BANANA GANGSTER ทุกๆคนที่เป็นเพื่อนที่ดีของyuikohนะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
10月6日

ปิดเทอม...โอ้หลั่นล้า

ตอนนี้สิ่งที่ทำเมื่อว่างคือ นอน นอน  ละนอน เก็บเรี่ยวแรงไว้บู๊ ต่อตอนเปิดเทอม
แต่มันก็ไม่ว่างอยู่ดี เดี๋ยวไปค่ายดงบังอาสา  กลับมาก็ค่ายEEสอนน้อง มัธยม
และอีกแป๊ปเดี๋ยวก็เปิดเทอม
 
รู้สึกผิดมากมาย กับเพื่อนเก่าๆๆ  อย่าเพิ่งทอดทิ้งยุ้ยโก๊ะนะ
ขอโทดเพื่อนๆๆNR605ที่ ยุ้ยนพ ไม่ได้ไปมีทติ้ง  ที่ไม่ค่อยได้ไปแพร่เลย ฮือๆๆ
 
ขอโทดเพื่อนๆๆ NMK 16ที่  nop_masไม่ค่อยมีเวลาเจอพวกๆนายเลย
เวลาพวกๆนายชวนเราไปเที่ยวเราก็ไม่ว่าง
 
 
แต่แค่ให้รู้เอาไว้ว่าเราคิดถึงทุกๆคนนะ
 
คิดถึงวันเก่าๆๆ    บรรยากาศเก่าๆๆ
 
คิดถึงโรงเรียน
 ทั้งสองโรงเรียนเลย
 
 
 
 
 
 
10月4日

เจ็บใดไม่เศร้าเท่าเซอกิต

เซอกิต1ทำไม่ได้ สุดแสนเศร้า
 
สุดโง่เง่า ออกอะไร ทำไม่ได้
 
second order กะฟันแล้วเป็นไง
 
โดนมันฟัน เข้าไป เป็นไงมึง
 
 
อาจารย์ขา ออกโคตรยาก สุดเซ็งแสน
 
สุดแสนแค้น ออปแอม ทำไม่ได้
 
ส่วนสามเฟส เลิกพูดกัน เจ็บเจียรตาย
 
พอกันที ฉิบหาย เซอกิต1
 
 
10月2日

ศึกหนักที่เพิ่งผ่านพ้น

และแล้วก็สอบเสร็จ...เฮ้อเหนื่อยแสนเหนื่อย ออกไรมาก็ไม่รู้ไม่เห็นจะทำได้เลย..เศร้าจิต
ภาษาซีก็ไม่รู้จะเป็นไง  ทำไปแต่ส่วนแรกส่วนหลังก็ว่างๆๆ
แล้วเป็นไง ก็ขนาดสอบซียังมีเวลาว่างมานั่งแต่งกลอน (มันจะช่วยอะไรได้บ้างมั้ย)
 
 
แหมๆๆน่าเสียดายมันนึกไม่ค่อยออกหมดเอาเป็นว่า เอาเท่าที่เราจำได้นะ
 
 
ภาษาซี มิใช่ภาษาไทย ใครเล่ารู้
 
นอกเสียจาก กูรู ผู้เพียรฝน
 
ศิษย์นี้โง่ ทำไม่ได้ สุดอับจน
 
จิตร้อนรน กลัวเอฟมา พาเรียนซ้ำ
 
เขียนโปรแกรม นึกไม่ออก ทำไม่ได้
 
โค้ดยังไง ศิษย์ไม่รู้ เพราะศิษย์โง่
 
ใกล้หมดเวลา ศิษย์เลยนั่ง ท่องพุทโธ
 
 
นั่งโมโห ที่ตัวเอง โง่ไม่เจียม
 
 
วอนอาจารย์ ตรวจส่วน1 เมตตาหน่อย
 
ศิษย์รู้น้อย ผิดพลาดนิด กลั้นใจให้
 
ก็ส่วน2 ศิษย์ปล่อยว่าง อย่างจงใจ
 
จะทำไง วอนอาจารย์ ช่วยศิษย์ที
 
ฮ่าๆๆๆ  เศร้าจิต
 
เซอกิตก็ทำyuikohได้นะ  อุตส่าห์ทุ่มเทเวลาให้มากกว่าใคร  ภาษาซีที่yuikohอาการหนัก ยังต้องหลบทางให้เซอกิต แต่ทำไมนะ ถึงต้องทำกับเราแบบนี้  ออกมาได้ไงเนี่ยยากชิบๆๆ   มันก็เหมือนคนนั่นแหละเนอะ  ที่เราทุ่มเทให้ไปกลับไม่รู้ค่า
บางครั้งกลับมาเป็นดาบสองคมทิ่มแทงใจให้ปวดร้าว เฮ้อๆๆๆๆ
 
 
 
เทอม2 yuikoh จะต้องขยันกว่าเก่าถึง ร้อยเท่า
 
 
สู้ๆๆ  yuikoh  |\(- -,) 
 
 
 
 
 
9月26日

ขอแอบเขียนเสชหน่อยนะ

ช่วงนี้ก็กำลังสอบอยู่ เฮ้อ อ่านไม่ทันยังมีเวลาว่างมาไร้สาระนะyuikoh
สอบคราวนี้ เครียดน้อยหน่อย ถึงแม้จะทำไม่ได้ก็เหอะ แต่ว่าก็มีกำลังใจดีๆๆจากเพื่อนๆ บานานาแกงค์
แถมยังมีเพื่อนๆในภาคที่แสนดี ติวให้yuikoh
ดีใจจังที่วันนี้yuikohได้อยู่ภาคไฟ  แต่ก็ชื่นใจไม่แพ้กันที่นั่งภาคคอม
แต่ถ้าจะหากำลังใจ ก็ต้องเดินไป ภาคเคม   อย่าเพิ่ง งง 
แต่เพื่อนๆๆ บานาแกงค์คงไม่งง ชะมั้ย
 
 
 
 
วันนี้ขอขอบคุณเพื่อนๆๆทุกๆคนที่ไม่เคยทิ้งyuikoh
 
พอและเอาไว้ว่างๆๆค่อยมาเขียนละกัน
วันนี้yuikohขอมอบเพลงท่อนนี้ให้เพื่อนๆที่รักyuikohทุกๆคนนะ
(มันมาจากเพลง คนเดียวจริงๆชอบมากเลย)
 
เจอแต่ความผิดหวังจนตัวฉันก็ท้อใจ
คงไม่เหลืออะไร ถ้าไม่มีคนคนนี้
นั่นคือ เธอคนเดียวจริงๆ ที่ยังอยู่
และอยู่คอยดูแลไม่ว่าจะหันไปเมื่อไร ก็เจอ

ต่อให้ร้ายสักเท่าไร ไม่เคยโกรธกัน
ฉันจึงอยากให้เธอรู้

ได้มีวันเวลาดีๆ เพราะมีเธอ
ที่ทำให้วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขหัวใจ
แค่มีเธอคอยห่วงใย รักตลอดไปไม่ต้องการใครอีกเลย
 
 
 
 
 
9月17日

วันเกิดยุ้ยโก๊ะ กับคนดีๆๆและภาษาซี

เพิ่งจะส่งงานไปเมื่อกี้ แหมๆ มันช่างทารุณทรมาณซะทีเดียว
เหนื่อยมากมาย แต่จริงๆแล้วเพื่อนยุ้ยโก๊ะเหนื่อยกว่า ขอบคุณนะที่ช่วยเรา
 
ดีใจจังในวันที่พายุกระหน่ำยุ้ยโก๊ะมักจะได้ที่พักพิงเสมอ
วันเกิดปีนี้จะเศร้าหรือจะสุขดีไม่แน่ใจ  เอาเป็นว่าสุขก็ได้เนอะ
 
แต่ก็ยังไม่หายเครียดเรื่องภาษาซี  ทำไงดีฟะเฮ้อเศร้า
เรียนก็ไม่รู้เรื่อง สอบคงตายแน่ๆๆ  แล้วจะทำไงต่อไปดี
คะเเนนกลางภาคก็น้อยแสนน้อย แล้วไฟนอลยุ้ยโก๊ะจะทำไง
พยายามดิ้นรนอยู่เสมอ   บอกตัวเองให้พยายาม
แต่บางครั้งเหมือนกลืนน้ำลายตัวเองซะงั้น
ภาษาซีทำให้ยุ้ยโก๊ะแทบบ้า ยุ้ยโก๊ะพยายามทำความเข้าใจอย่างเต็มที่แล้วนะ
แต่มันก็ไม่แทรกซึมเข้าสู่อณูของสมอง เพราะมันถูกปิดกลั้นด้วยขี้เลื่อย
แม้จะสร้างกำลังใจสักเพียงใดมันก็ไม่บังเกิดผล
 
เอาหน่าสู้ๆๆๆเถอะนะ 
 
เพื่อนๆยุ้ยโก๊ะคงจะเหนื่อยเหมือนกัน ที่มีเพื่อน
โก๊ะๆๆ บ้าๆๆๆ  บ่อน้ำตาแตก
 
 
ขอบคุณคนดีทุกๆๆคนที่อยู่ข้างกายยุ้ยโก๊ะ
 
ที่หยิบยื่นความดีมาให้เสมอ
 
ขอบคุณนะ
 
 
 นี่แหละคือของขวัญที่แสนดีสำหรับยุ้ยโก๊ะ
 
HAPPY   BIRTH  DAY  TO  ME
 
 
 
 
 
9月8日

ตอน... ว้าวุ่น

พักนี้ช่างดูวุ่นวาย ใกล้สอบอีกแล้ว จะทำไงดีนะ  อ่านหนังสือบ้างหรือเปล่าฟะยุ้ยโก๊ะ  โหๆมันเครียดอะ  เครียดไรไม่รู้หวะ   มีเรื่องมากมายเข้ามาตอนนี้ อาจเป็นชีวิตขาลงหรือเปล่าไม่รู้   ดูๆเหมือนยุ้ยโก๊ะจะสนุกสนานมีเพื่อนพ้องเฮฮาปาจิงโกะดี  แต่ทำไมยุ้ยโก๊ะถึงแอบเครียดหละ  ก็เครียดหลายเรื่องแหละนะ  ทั้งเรื่องของเพื่อนพ้อง มันก็เพื่อนเราทั้งนั้นทั้งเพื่อนใหม่เพื่อนเก่าช่วยๆกันได้ก็ช่วยกันไป แต่มันก็ดีเหมือนกันนะ ที่การได้ฟังเรื่องทุกข์ของผองเพื่อน มันก็ทำให้ยุ้ยโก๊ะลืมความเศร้าของตัวเองไป  เรื่องของคนอื่นอะรู้ดี แต่ของตัวเองไม่ไหวเลย  ทำไงดีนะ ถ้าปรึกษาคนอื่นคงจะไม่ได้เพราะยุ้ยโก๊ะก็ยังไม่รู้สาเหตุว่าเป็นเพราะอะหยัง   อาจเป็นเรื่องหัวใจหรือเปล่านะ แต่มันก็ไม่ได้เป็นอะไรหนิ มันก็สบายดี ก็มันยังเต้นอยู่ปกติ

  ก็วันนั้นลองคุยกับหัวใจว่า เฮ้นายสบายดีมั้ย ทำไมพักนี้เงียบไป มันก็บอกอ๋อช่วงนี้ไม่ว่าง กำลังเหงา  ก็เลยบอกว่า  นายไม่หาใครมาอยู่เป็นเพื่อนหละ  หัวใจตอบ  ไม่กล้าชวนอะ กลัวเค้าไม่มา    อ้าวแล้วไม่ลองดูหละ   หัวใจบอก ไม่เป็นไรหรอก อยู่อย่างนี้ดีแล้วมีความสุขแล้ว   แน่ใจนะ ยุ้ยโก๊ะถามต่อ  อืมโอเค หัวใจบอก อ้าวๆแล้วพี่คนนั้นไปไหนแล้วหละ ยุ้ยโก๊ะถาม  อ๋อๆเข้าใจผิดแล้ว เค้าเป็นแค่พี่ชายที่แสนดีเท่านั้น  ยุ้ยโก๊ะพูดต่อ ก็ดีแล้วนี่ อย่างน้อยนายก็มีพี่ชายที่แสนดี   ยังไม่แค่นั้นนายก็ยังมีเพื่อนที่แสนดีด้วยนี่   หัวใจพยักหน้าอย่างมีความสุข  เย่เย่ วันนี้เราก็ไม่เศร้าแล้วนะที่เจอแต่คนดีๆ

 

 

                                     

 

 

 
 

ทำไมหัวใจ อยู่ด้านซ้าย

คิดดูแล้ว..หัวใจทำไมถึงอยู่ด้านซ้าย
บางทีเราก็คิดนะ..ว่าอวัยวะในร่างกายที่มี2ชิ้น

จะอยู่ซ้าย-ขวาอย่างแขน,ขา,ลูกกะตาทำนองนั้น..

แล้วที่มีชิ้นเดียว..ก็แสดงความโดดของมัน

อย่างจมูก,สะดือก็อยู่ตรงกลาง..ประมาณนั้น



แล้วทำไม..หัวใจถึงเอียงซ้ายล่ะ??

บางทีเราก็คิดว่า..ที่เป็นงั้นก็เพราะ

ใครบางคนอยากเตือนให้เรารู้ว่า..



หัวใจเราไม่หนักแน่นพอจะอยู่ตรงกลาง

แล้วก็ไม่มีมากพอจะแบ่งเป็นสองด้วยเหมือนกัน 

 

9月1日

วันแรกของการเพิ่งเริ่มหัดเขียน

ประมาณบ่ายกว่าๆ  yuikohนอนฟังเพลงอย่างสบาย   ข้างๆก็เป็นcircuitที่ยังไม่ได้อ่าน อีกข้างก็เป็นแมท  ที่เปิดอ่านไป2หน้าก็ต้องปิด เพราะว่ามันไม่เข้าใจ ช่างหดหู่  ที่ผ่านมาyuikohไม่เคยขยัน -*-  พอนอนอย่างหดหู่อยู่พัหนึง ก็ได้ยินเสียงเสียงหนึ่ง  ดังจากภายในตัวของyuikohเอง  ถ้าให้เดามันน่าจะเป็นปอด  เพราะเสียงมันเล็กๆ ดูหวั่นๆ (ดูปอดๆ) ดูไม่ค่อยมีความมั่นใจ  แต่มันก็ยังถามyuikohว่า
ทำไมนายไม่ลองตั้งใจทำเกรดให้มันเยอะกว่านี้หละ
"ไม่หละ มันก็ไม่สูงไปกว่านี้(กลัวมันจะลดด้วยซ้ำ)"  yuikohบอก
"ทำไมหละ" ปอดถามต่อ
"ก็มันยากอะสิ  ข้อสอบก็ออกอะไรมาก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะเข้าใจ"  yuikohเริ่มเซ็ง
"ทำไมหละเขาออก เซอกิต2 แล้วนายเรียนเซอกิต1อยู่อะหรอ"  ปอดประชด
"เปล่า......-*- "  yuikohพอเดาได้ว่ามันจะถามอะไรต่อ
" อ้าวแล้วทำไมถึงทำไม่ได้หละ"  ปอดยังคงเค้นเอาคำตอบ
" เออ...คือ..  คือมันไม่ค่อยได้อ่าน จริงๆน่าจะบอกว่าแทบไม่ได้อ่านมากกว่า "  yuikohตอบอย่างหดหู่
"แล้วไม่ลองอ่านดู ลองตั้งใจมันสักครั้ง จะทำได้มั้ย"  เสียงนี้ฟังดูมีเหตุผล เดาว่าน่าจะมาจากสมอง
"ได้....มั้ง"  yuikohตอบเสียงอ่อย
"ลองอีกสักทีไหมๆๆๆๆๆๆ " เป็นเสียงดังกังวาน และมีเเอคโค่  น่าจะดังมาจากส่วนลึกของหัวใจ
yuikoh เลย  ตัดสินใจ ฟังเสียงของหัวใจ